Wzorzec znowelizowany wpisany do rejestru FC! pod liczbą 116b(7. VI. 1971 r.)
Pies ten zakwalifikowany jest naukowo jako molosowaty — krótkogłowy, a użytkowo jako pies obrończy i do stróżowania.
Wrażenie ogólne. Dog de Bordeaux jest potężnym kolosem, dobrze zbudowanym, o tułowiu bardzo muskularnym; zachowana jednak jest harmonia całości. Powinien mieć on wygląd groźnego atlety, imponującego i wzbudzającego zaufanie. Dawny pies bojowy, nadaje się na stróża, którego funkcje spełnia odpowiedzialnie i czujnie, z wielką odwagą, lecz bez agresywności. Przywiązuje się bartizo do swojego pana i jest bardzo oddany dzieciom.
Głowa.  Część mózgowiowa bardzo pojemna, graniasta, szeroka, dość krótka, z przodu o sylwetce trapezoidalnej. U psa obwód części mózgowiowej mierzony w najszerszym miejscu (bez fałd skóry) równa się wysokości w kłębie. U suki może być nieco mniejszy. Rozmiary i kształt czaszki są wynikiem potężnie rozrośniętych skroni, łuków nadocznych, kości jarzmowych i rozstawienia ramion żuchwy. Pokrywa czaszki jest lekko wysklepiona. Krawędź czołowa (stop) bardzo wyrazista, tworzy załamanie prawie pod kątem prostym (95—115°). Bruzda czołowa głęboka, ciągnie się do tyłu czaszki.  Czoło dominuje w twarzy — jest ono jednakże raczej szersze niż wysokie. Głowa ozdobiona bruzdami fałd skóry symetrycznie obustronnie rozmieszczonymi. Fałdy głębokie i ruchliwe, których układ zmienia się wraz z natężeniem uwagi  psa.   Kufa (trzewioczaszka) potężna, szeroka, ciężka, dość krótka, górna krawędź lekko wklęsła, z fałdami umiarkowanie zaznaczonymi. Kufa zwęża się bardzo nieznacznie ku końcowi, a oglądana z góry jest prostokątna. Grzbiet nosa tworzy z krawędzią czołową kąt rozwarty i jest skierowany ku górze. Gdy głowa jest ustawiona poziomo, żuchwa wysunięta jest przed przednią ścianę trufli nosowej. Obwód kufy równy mniej więcej 2/3 obwodu głowy. Długość jej waha się od V4 do V3 długości głowy mierzonej od końca nosa do guza potylicznego. Nos szeroki, dobrze pigmentowany, czarny lub brązowy (zależnie od maski),  lejkowaty  dopuszczalny.  Nozdrza  rozwarte. Szczęki bardzo silne; szerokie. Przodozgryz. Żuchwa winna być wysunięta co najmniej o 0,5 cm, a najwyżej 2 cm. Siekacze i kły nie powinny być widoczne przy zamkniętym pysku. Kły żuchwy szero-
ko rozstawione i lekko zakrzywione. Siekacze dobrze ustawione; w żuchwie prawie w prostej linii. F a f 1 e grube, umiarkowanie obwisłe, dające się ściągnąć, zaokrąglone naokoło żuchwy. Policzki wydatne dzięki bardzo silnie rozwiniętej muskulaturze żuchwy. Oczy owalne, szeroko rozstawione, koloru orzechowego do ciemnego u psów z czarną maską; jaśniejsze dopuszczalne u okazów z czerwoną maską. Przestrzeń między wewnętrznymi kącikami powiek prawie równa podwójnej długości oka. Uszy stosunkowo małe, nieco ciemniejsze niż tułów. U nasady nieco uniesione, nie wiotkie, lecz powinny opadać wzdłuż policzków. Koniec łagodnie zaokrąglony, nie powinien sięgać do oka. Dość wysoko osadzone — na wysokości górnej linii czaszki.
Szyja. Bardzo silna, muskularna, prawie cylindryczna. Kark potężny, skóra obfita, luźna i elastyczna. Obwód szyi prawie równy obwodowi głowy. Oddzielona od głowy lekką bruzdą poprzeczną, lekko wygięta. Z boku oglądana nieco wklęsła u góry. Podgar-dlane fałdy skórne (łałok) dobrze rozwinięte, rozpoczynają się od podgardla i tworzą fałdę aż do przedpiersia.
Tułów. Klatka piersiowa potężna, gładka, szeroka, zachodząca poniżej łokcia. Przedpiersie potężne, żebra wysklepione. Żebra rzekome łukowate i daleko zachodzące. Qbwód klatki piersiowej powinien być o 25—30 cm większy niż wysokość w kłębie. Grzbiet prosty, szeroki i muskularny. Kłąb wyrazisty, lędźwie szerokie, dość krótkie i zwięzłe. Zad łagodnie opadający do nasady ogona. Linia brzuszna zaokrąglona od głębokiej piersi do brzucha wzniesionego i silnego.
Kończyny przednie. Silny kościec i umięśnienie. Łopatki potężne, o wyrazistych mięśniach. Miernie ukątowane (45° do poziomu). Z kością ramienną tworzą kąt nieco ponad 90°. Łokcie nie wykręcone ani na zewnątrz, ani do wewnątrz; podramię proste lub nieco zbieżne do środka, szczególnie u psów o bardzo szerokiej klatce piersiowej; śródręcze silne, lekko ukośnie ustawione, czasami nieco na zewnątrz. Łapy silne, zwarte. Pazury zakrzywione, pożądane ciemne. Opuszki dobrze rozwinięte, elastyczne.
Kończyny tylne. Uda bardzo rozwinięte i grube, prawie pionowe lub nieco do tyłu wychylone, mięśnie wyraziste. Podudzie stosunkowo krótkie, muskularne, nisko schodzące. Staw skokowy krótki, jędrny, kąt umiarkowanie rozwarty. Oglądane z tyłu stawy skokowe równoległe i potężne, jakkolwiek tył jest nieco lżejszy niż przód.
Ogon. Bardzo gruby u nasady. Nie dłuższy niż do stawu skokowego. Noszony nisko i nisko osadzony. Opadający w spokoju, wznosi się o 90—120° od pionu, gdy pies jest w ruchu.
Szata. Pożądana dobra pigmentacja. Sierść gładka, cienka, krótka i miękka. Maść. Jednolita — od kasztanowej do płowej. Małe białe plamy dopuszczalne na przedpiersiu lub łapach.
Wymiary ciata. Masa (minimum): pies 50 kg, suka 45 kg. Wzrost prawie równy obwodowi głowy; psy 60—68 cm, suki 58—66 cm.
Wady. Głowa mała w stosunku do wzrostu psa, zbyt długa, wąska, równoboczna, okrągła, owalna, o płaskim czole. Brak bruzdy czołowej. Guz ciemieniowy zbyt wyrazisty. Kąt krawędzi czołowej zbyt ostry lub zbyt rozwarty. Zmarszczki skórne zlewające się. Kufa za długa, za krótka, wąska, wątła, spiczasta, ryjowata (trufla wysunięta przed wargi). Linia grzbietu nosa równoległa do pokrywy czaszki, ścięta, partia podoczna zbyt wypukła. Nos wąski, niedopigmentowany, z jasnymi plamami. Nozdrza wąskie. Fafle zbyt długie, wiotkie, za krótkie. Policzki mało rozwinięte, słabe, suche lub chude. Szczęki równej długości, zgryz kleszczowy lub nożycowy. Zęby słabe, nierówno ustawione, wyszczerzone, nadmierny lub niedostateczny przodozgryz. Oczy małe, okrągłe, zbyt głęboko osadzone, kuliste, blisko siebie osadzone, za jasne, oko kawki. Wejrzenie dzikie. Odsłonięta spojówka, albinizm powiek. Uszy wiotkie, za długie, za krótkie, obcięte, osadzone lub noszone za wysoko, stojące, załamane (płatki róży), rozstawione na boki poziomo, za nisko osadzone.
Klatka piersiowa wąska, mało głęboka. Zebra zbyt płaskie lub “beczkowate. Mostek z przodu wklęsły. Brzuch obwisły lub charci. Łopatki strome. Szyja cienka, długa. Skóra zbyt napięta. Grzbiet łę-kowaty, karpiowaty, lędźwie słabe, tył przebudowany, zaokrąglony lub ostro ścięty, łokcie luźne lub zbyt związane; podrainię o słabym kośćcu, mało umięśnione, zbyt wygięte; śródręcze zbytnio wygięte na boki, luźne; łapy luźne, palce rozczapierzone, łapy zajęcze. Płaskie uda, podudzie wąskie, skierowane zbyt na zewnątrz lub do środka. Kąt stawu skokowego ostry lub zbyt rozwarty. Wilcze pazury. Ogon skrzywiony, obcięty, wykręcony, skrócony, kręgi ogonowe zrośnięte. Ogon noszony pionowo lub zawinięty, koniec nadmiernie owłosiony. Brak ogona (nawet wskutek wypadku) budzi zawsze podejrzenia. Biel na masce. Maść biała, białe plamy na tułowiu lub ogonie. Sierść gruba, szorstka, długa, falista. Dog de Bordeaux musi mieć wyraźną maskę czarną lub czerwoną