Wzorzec wpisany do rejestru FCI pod liczbą 235 (18. XI. 1961 r.)
Czasem zwany jest ulmskim, a na zachodzie Europy i w krajach anglosaskich również „wielkim duńczykiem”. Wywodzi się niewątpliwie z tego samego pnia co i mastiffy, lecz wśród jego przodków można by odszukać jakieś duże psy gończe, a na pewno jest on również spokrewniony z chartem. W średniowieczu dogi były używane jako psy gończe do łowów na najgrubszą zwierzynę: niedźwiedzia, dzika, zapewne też żubra i tura.
Najliczniej hodowane są na terenach NRD, RFN i krajów sąsiednich. Tam też znajdują się najpiękniejsze okazy, choć i my nie musimy się wstydzić reprezentantów naszych hodowli.
Dogi niemieckie są największymi psami kontynentu europejskiego. Odznaczają się one szlachetną sylwetką i pełnymi wdzięku, płynnymi ruchami. Są żywsze niż inne psy bojowe i częściej trafiają się wśród nich osobniki agresywne. Jednakże odpowiednio ułożone od najwcześniejszej młodości przez dobrego przewodnika — są bardzo miłymi towarzyszami i doskonałymi obrońcami. Szkolenie ich wymaga niewątpliwie dużego opanowania i znajomości psychiki psa bojowego. W pracy nad nimi tylko zdolny przewodnik może osiągnąć doskonałe wyniki. Przed wojną na egzaminie psów użytkowych Śląskiego Stowarzyszenia Hodowców Psów Rasowych i Użytkowych suka tej rasy uzyskała pierwszą lokatę przed innymi psami uznanych ras policyjnych (owczarki, dobermany, boksery). Przygotowana była przez amatora, który szkolił ją w wolnych chwilach.
Początkującym amatorom i osobom niezrównoważonym nie należałoby jednak doradzać psów tej rasy, mają one bowiem władczą naturę i — podobnie jak mastiffy — na starość bywają złe i zbyt pewne siebie, jeśli nie umie się ich utrzymać w ryzach.
Wrażenie ogólne. Dog niemiecki łączy w sobie silną budowę ciała, „powagę” i elegancję. Ma szczególnie pełną wyrazu głowę. Nawet w najsilniejszym podnieceniu nie zdradza zdenerwowania i sprawia wrażenie szlachetnej statuy. Nerwowe i tchórzliwe dogi, bez względu na pozostałe cechy, mogą uzyskać tylko ocenę „niedostateczną”. Psy tej rasy są zwykle przywiązane do domowników, zwłaszcza do dzieci, a nieufne wobec obcych.
Głowa. Wydłużona, wąska, pełna wyrazu, doskonale wymodelowana {zwłaszcza część pod oczami), z silnie zaznaczoną krawędzią czołową. W profilu czoło ostro odcina się od grzbietu nosa. Linia czoła i grzbietu nosa przebiegają równolegle do siebie. Głowa oglądana z przodu — wąska, o możliwie szerokim grzbiecie nosa, o mięśniach policzkowych nie nazbyt uwypuklonych i tylko lekko zarysowanych. K u f a o pełnych wargach, od przodu możliwie prostopadle ścięta, z wyrazistym kątem warg. Żuchwa nie wystająca, ani cofnięta. Długość przedniej części głowy od końca nosa do krawędzi czołowej równa odległości dzielącej krawędź czołową od słabo zaznaczonego guza potylicznego. Głowa ze wszystkich stron kanciasta (graniasta) o zdecydowanych liniach konturowych, wielkością dostosowana do wymiarów psa. Nos duży, u pręgowanych i jednobarwnych zawsze czarny; u łaciatych tolerowany w czarne plamy i różowy. Nos rozłupany nie jest prawidłowy. Zęby duże i mocne, białe, ściśle na siebie zachodzące. Pożądany zgryz nożycowy, tj. gdy siekacze szczęki ściśle zachodzą na siekacze żuchwy (ustawienie względem siebie szczęki i żuchwy ocenia się zasadniczo według ustawienia ruchliwej żuchwy). Oczy o zwartej oprawie, średniej wielkości, okrągłe, możliwie ciemne, o żywym, ,,mądrym” wyrazie. Łuki brwiowe dobrze rozwinięte. Powieki przylegające. Uszy1 wysoko osadzone, niezbyt od siebie odległe, dość długie, ostro ścięte, proporcjonalne w stosunku do głowy i równomiernie sztywno stojące. Egzemplarze z obwisłymi uszami albo za krótko przyciętymi nie mogą być kwalifikowane jako „doskonałe”.
Szyja. Wysoko osadzona, zwężająca się łagodnie ku głowie, długa, muskularna i żylasta, bez silnie rozwiniętego podgardla lub łałoku. Wdzięcznie wygięta, z dobrze rozwiniętym karkiem.
Tułów. Kłąb wyraźnie zaznaczony, stanowiący najwyższy punkt grzbietu. Klatka piersiowa dość szeroka, z przodu głęboka, sięgająca do stawu łokciowego, żebra dobrze wysklepione. Grzbiet mocny, o linii łagodnie opadającej ku tyłowi, prawie prosty, krótki i napięty. Sylwetka kwadratowa (u suk dopuszczalny nieco dłuższy tułów). Lędźwie lekko wysklepione i silne. Zad pełny, lekko opadający, przechodzący nieznacznie w nasadę ogona. Brzuch ku tyłowi znacznie podciągnięty, tworzący z dolnym zarysem klatki piersiowej pięknie wygiętą linię.
Kończyny przednie. Ramiona (barki) silnie umięśnione. Staw łokciowy nie wykręcony na zewnątrz ani do wewnątrz, położony w jednej płaszczyźnie z łopatką. Podramię silne — oglądane z przodu przebiega w prostej linii, oglądane z boku jest wychylone tylko nieznacznie ku przodowi. Łopatki duże i ukośnie ustawione, tworzące z ramieniem w stawie barkowym kąt możliwie prosty (zapewnia to odpowiednią długość barku).
Kończyny tylne. Uda szerokie i muskularne. Podudzie długie i silne. Dobra postawa, gdy udo z miednicą i z podudziem, a podudzie z łapą tworzą niezbyt rozwarte kąty. Stawy skokowe oglądane z tyłu — proste, nie wykręcone w żadna stronę. Łapy  okrągławe, nie wykręcone. Palce krótkie, wysoko wysklepione i dobrze zwarte (tzw. kocie). Pazury krótkie, mocne, raczej ciemne.
Ogon. Średniej długości, sięgający tylko do stawu skokowego. Wysoko osadzony, gruby u nasady, dalej smukły i zwężający się ku końcowi. U psa w stanie odprężenia prosto zwisający, u psa podnieconego lub biegnącego — lekko szablasto wygięty, nie nazbyt wzniesiony ponad tułów.
Szata. Sierść bardzo krótka, gęsta, gładka, przylegająca.
Maść. Rozróżniamy 5 odmian umaszczenia.

Dog pręgowany. Tło od jasnego złocistożółtego do intensywnie złocistożółtego, zawsze z czarnymi pręgami. Im intensywniej błyszczące tło i im wyrazistsze pręgi, tym lepsze umaszczenie. Niepożądane małe białe oznaki na piersi i na palcach oraz jasne oczy i pazury. Wady to tło srebrzystoniebieskie lub izabelowate, niewyraźne pręgowanie, biała strzałka na głowie, biała obroża, białe łapy albo „pończoszki”, biały koniec ogona (dogi z takimi znakami nie otrzymują premii).
Dog żółty. Umaszczenie jasno-złocisto-żółte do intensywnie złocistożółtego. Pożądana czarna maska oraz czarne pazury. Wyżej ceniona jest maść złocistożółta.
Wadą jest umaszczenie złocistoszare, niebieskożółte, izabeloatę i brudnożółte (drap), oceniane niżej. Białe oznaki ocenia sie tak samo jak u dogów pręgowanych.
D o g b ł ę k i t n y. Maść pożądana czysto stalowoniebieska,
bez nalotów żółtych lub czarnych. Dopuszczalne jaśniejsze oczy i białe oznaki.   Wadami są maść żółtoniebieska lub czarnoniebieska oczy jasne o ostrym wyrazie albo „szklane”.

Dog czarny. Umaszczenie lakowoczarne, lśniące. Oczv ciemne.    Wady to maść żółtobrązowa lub niebieskoczarna oraz jasne oczy. Dopuszczalne białe znaki. Dogi tzw. płaszczowe oceniane są z czarnymi.
Dog arlekin. Tło czysto białe, pożądane bez domieszki czarnych włosów, z nieregularnymi poszarpanymi czarnymi plamami równomiernie rozmieszczonymi na całym ciele (nieliczne szare lub brązowe plamki tolerowane, ale niepożądane). Dogi z białym tłem i dużymi czarnymi plamami oceniane są z czarnymi i tzw. płaszczowymi, u których czerń okrywa cały tułów, a tylko szyja i koniec ogona są białe.
Tło niebieskoszare, oczy jasne, wodniste, czerwone lub kaprawe są wadliwe. Od premiowania wyklucza się: psy białe, zupełnie bez pigmentacji (albinosy); porcelanowe (z przewagą szarych
żółtych lub pręgowanych plam) oraz szare arlekiny (czarne plamy na szarym tle).
Chody. Posuwisty chód, lekko sprężysty.
Wzrost. Wysokość w kłębie: pies co najmniej 80 cm, suka co najmniej 72 cm. Pożądane znaczne przekroczenie tych wymiarów w górę.
Wady. Linia czołowa zbyt opadająca lub silnie wznosząca się do tyłu. Grzbiet nosa wznoszący się ku przodowi, opadający lub zagięty. Krawędź czołowa za mała lub nie zaznaczona. Grzbiet nosa za wąski. Głowa klinowata lub zbyt okrągła (jabłkowata). Policzki zbyt wyraziste. Pysk spiczasty (ostro zakończony) albo za luźne wargi zwisające poza żuchwę (tzw. latające fafle), dające złudzenie pełnego, głębokiego pyska.
Oczy1 w luźnej oprawie, jasne, o przenikliwym spojrzeniu, bursztynowożołte, jasnoniebieskie aż do wodnistoniebieskich albo dwojakie. Zbyt szeroko rozstawione albo ukośne. Powieki nadmiernie obwisłe, z wyrazistą powieką trzecią (migotką) i zbyt zaczerwienioną spojówką. Przodozgryz, tyłozgryz, zgryz cęgowy (siekacze górne zachodzą ściśle na dolne i przedwcześnie się zużywają)2.Wady dotyczące barwy oczu i maści uwzględniono przy opisie maści. ^Wszelkie wady uzębienia ocenia się o jeden stopień niżej. Zalicza się do nich również zmiany ponosówkowe: próchnicę lub przyzębicę, gdy zęby wyglądają poszczerbione i brązowe (choć nie są to wady dziedziczne). Psy ze zmianami pono-sdwkowymi w uzębieniu nie mogą uzyskać oceny doskonałej. Niepożądany jest również kamień nazębny.