Wzorzec niemiecki wpisany do rejestru FCI pod liczba 145a (28. I. 1964 r.)
Nazwa jego pochodzi od miasta Leonberg w Wirtembergii. Powstał w wyniku krzyżowania bernardów, wodołazów i pirenejskich psów pasterskich. Pojawia się jako gość na naszych wystawach.
Odznacza się szlachetną sylwetką i dobrym usposobieniem — jest wierny i pojętny. Szczególnie nadaje się do roli stróża większego obejścia gospodarskiego, fabryki lub willi. Spośród dużych ras jest on najmniej wrażliwy na niekorzystne wpływy środowiska i najbardziej odporny na choroby.
Wrażenie ogólne. Pies duży, muskularny, harmonijnej budowy i żywego temperamentu.
Głowa. Noszona dość wysoko. Część mózgowiowa miernie wysklepiona, o wiele mniej szeroka i wysoka niż u bernarda. Policzki niezbyt silnie rozwinięte, tak że tył głowy wydaie się szerszy niż część twarzowa przy oczach. Głowa w całości powinna robić wrażenie ściśniętej z boków, o większej głębokości niż szerokości. Krawędź czołowa bardzo umiarkowana. Grzbiet nosa równomiernie szeroki, nie wklęsiy, raczej lekko wysklepiony (garbonos). Nos czarny. Nozdrza nie tak masywne i nie tak szeroko rozwarte jak u bernarda. Skóra na całej głowie przylegająca, bez fałdów na czole. Kufa miernej głębokości, dość równomierna, nie zaostrzona. Fafle gładko przylegające, nie obwisłe jak u bernarda (dzięki temu pies nie ślini się). Zęby bardzo mocne i ściśle na siebie zachodzące. Oczy od jasnobrązowych do brązowych (niepożądane żółte), średniej wielkości, o intensywnym, łagodnym wyrazie. Powieki ściśle przylegające, spojówka niewidoczna, przy gałce ocznej biała, nie czerwona jak u bernarda.
Tułów. Nieco dłuższy niż u bernarda. Partia lędźwiowa silnie rozwinięta. Klatka piersiowa głęboka i niezbyt beczkowata. Grzbiet wymagany silny.
Kończyny przednie. Niezbyt wysokie, muskularne, o mocnym kośćcu, proste, dobrze sprężynujące. Łokcie dobrze przylegające do tułowia zachodzą nieco ponad dolny brzeg klatki piersiowej. Łopatki ustawione ukośnie. Łapy dość okrągłe. Palce zwarte, połączone błoną pływną (leonberger lubi wodę i jest dobrym pływakiem) . Kończyny tylne. Uda silnie umięśnione. Staw skokowy wyrazisty i mocny, silnie uścięgniony, raczej dość dobrze ukątowany, nie stromy. Wilcze pazury uważane są za wadę. Jeśli występują, powinny być jak najwcześniej usunięte (do 14 dnia życia szczenięcia).
Ogon. Bardzo silnie owłosiony {jak szczotka), stale na pół obwisły, nigdy zbyt wysoko noszony ani zawinięty na grzbiecie.
Szata. Średnio miękka do twardej (nigdy kosmata), dość długa, przylegająca lub lekko odstająca, bez przedziałka. Mimo dobrego podszycia nie zaciera konturów tułowia. Zawsze prosta; falista jeszcze tolerowana, ale lokowata lub kędzierzawa — niedopuszczalna. Na szyi i piersi tworzy piękną kryzę.
Maść. Jasnożółta, złocistożółta do czerwonobrazowej z czarną (ciemną) maską uchodzą za najlepsze umaszczenie. Dopuszczalne ciemne (do czarnego) końce włosów. Występują również odmiany inaczej umaszczone: piaskowa, srebrzystoszara (srebrzystowilczasta). Brak czarnej maski lub jaśniejsze partie twarzowe dopuszczalne. Osobniki o umaszczeniu z dużymi białymi plamami powinny być eliminowane z hodowli. Mała biała gwiazdka na piersi oraz nieco jaśniejsze lub białe umaszczenie palców jest na razie dopuszczalne. Barwa ogona wymagana taka sama jak umaszczenie ogólne.
Wzrost. Minimalna wysokość w kłębie: psy 76 cm, suki 70