Wzorzec francuski wpisany do rejestru  FCI pod liczbą 137 (2. VII. 1959 r.)
Jest wspaniałym okazem psa ongiś pasterskiego, dziś obrończego i reprezentacyjnego. Podobny do włoskich maremmano, a także do kuvasza i naszego owczarka podhalańskiego, lecz jest większy, okazalszy i bardziej majestatyczny, jak przystało na reprezentacyjnego stróża i obrońcę ongiś feudalnych zamków. Obecnie pogłowie psa pirenejskiego nie jest zbyt liczne, lecz w różnych krajach ma on swych zwolenników, a drugą ojczyznę znalazł w USA.
Wrażenie ogólne. Pies duży, okazały, o mocnym kośćcu, lecz nie pozbawiony pewnej elegancji.
Głowa. Niezbyt wielka w stosunku do całego ciała. Z boków spłaszczona, u góry wysklepiona dachowało, mało zaokrąglona. Krawędź czołowa zaledwie zaznaczona, przechodzi łagodnym spadkiem w szeroką kufę dość długą i lekko zwężającą się przy końcu. Fafle lekko obwisłe, ściśle zakrywają żucuwę — czarne albo bardzo ciemne, podobnie jak podniebienie. Nos czarny. Całość przypomina głowę brunatnego niedźwiedzia, lecz o uszach zwisających. Oczy raczej małe o inteligentnym i skupionym wyrazie, brązowobursztynowe. Oprawione powiekami ściśle przylegającymi i nieco skośnie wykrojonymi, o czarnych obwódkach. Uszy obwisłe, osadzone na wysokości oczu, dość małe, o trójkątnym wykroju, przy końcu zaokrąglone, przylegające płatam; małżowinowymi do głowy.
Szyja. Silnie zbudowana, dość krótka, z niezbyt rozwiniętym podgardlem.
Tułów. Kłąb szeroki i muskularny. Klatka piersiowa niezbyt nisko zachodząca, lecz szeroka. Żebra lekko zaokrąglone. Grzbiet dość długi, szeroki i mocny .Zad łagodnie ścięty lub opadający do tyłu. Biodra dość wydatne.
Kończyny przednie. Proste, silnie zbudowane. Łopatki umiarkowanie ulcośne. Na nogach przednich, tak jak i na tylnych sierść tworzy obfite frędzle.
Kończyny tylne. Uda o silnym umięśnieniu, lecz niezbyt nisko zachodzącym. Partia podkolanowa (podudzie) szeroka, sucha, miernie ukątowana. Na tylnych nogach podwójne wilcze pazury, które występują też nieraz na kończynach przednich. Łapy nieznacznie wydłużone, palce zwarte, lekko wysklepione.
Ogon. Dość długi, obficie owłosiony; włosy tworzą kitę. U psa odprężonego opuszczony, na końcu haczykowato zakręcony, u psa podnieconego znacznie wzniesiony (tworzy koło, jak mówią pirenej-scy górale).
Szata. Włosy obfite, płasko przylegające, dość długie i proste; najdłuższe na ogonie i wokół szyi, gdzie mogą być lekko falujące. Na ,,portkach” bardziej miękkie i nieco wełniste, tworzą obfite futro.
Maść. Jednolicie biała lub plamista. Plamki szare, borsucze, żółte, płowe albo wilczaste na głowie, uszach i u nasady ogona. Najwyżej cenione plamki maści borsuczej. Kilka plam na tułowiu nie uważa się za wadę.
Wymiary ciała. Wysokość w kłębie: psy 70—80 cm, suki 65— —72 cm. Masa od 45 do 55 kg.
Wady. Głowa zbyt duża i ciężka, czoło wypukłe, krawędź czołowa zbyt wyraźna. Uzębienie wadliwe, przodozgryz. Oczy okrągłe, zbyt jasne lub zbyt wyłupiaste. Powieki obwisłe, njedopigmentowane powieki lub nos. Fafle zbyt obwisłe,. Uszy długie, kosmate. Ogon słabo owłosiony lub źle noszony. Szata krótka lub lokowata. Kończyny tylne stromo ukątowane. Maść inna niż w podanym wzorcu (wskazuje na nieczystość rasy — zmieszańcowanie). Wzrost lub masa poniżej minimum. Ociężałość, podobieństwo do bernarda, nowofundlandczyka lub leonbergera. Cechą dyskwalifikującą jest również brak podwójnych wilczych pazurów na tylnych nogach.
Nie mogę tu powstrzymać się od uwagi, że to ostatnie, zastrzeżenie wydaje mi się nieuzasadnione z punktu widzenia celowości utrzymania cech psa służbowego, jakim jest pies pirenejski.
Istnieje ponadto miejscowa rasa   psów   pirenejskich  mniejszych (wzrost poniżej 55 cm), spełniających rolę pomocników pasterskich, z odmianami szarą i łaciatą. Wpisana jest do rejestru FCI pod liczbą 133a, zaliczona do pierwszej grupy, lecz nie spotykana na wystawach. Obie te rasy zostały zgłoszone przez Francuzów, lecz i Hiszpanie roszczą sobie prawa do patronatu.