Wzorzec wpisany do rejestru FCI pod liczbą 172b (1965 r.)
Któż nie zna tak popularnego psa, który był już modny za czasów naszych dziadków, a nawet pradziadków. Mało kto jednak wie o tym, że kiedyś był on psem myśliwskim, zwanym również węgierskim psem wodnym. Jego wygląd i usposobienie wskazują na to, iż jest on potomkiem psów zarówno myśliwskich jak i owczarskich. Oba te typy, od wieków współpracując z człowiekiem wyrobiły swoją inteligencję, a tym samym łatwość uczenia się. Toteż nic dziwnego, że słynie on od pokoleń jako uosobienie psiej mądrości. Czy w cyrku, czy w domu — wszędzie celuje pojętnością w nauce.
Wrażenie ogólne. Pies niegdyś zaliczany do grupy użytkowych. O proporcjonalnej budowie, charakterystycznej szacie fryzowanej lub sznurowej, wystrzyżony na tylnej części tułowia i kończynach. Robi wrażenie zwierzęcia inteligentnego, spostrzegawczego, żywego, harmonijnie zbudowanego i uosabiającego elegancję i „wyniosłość”. Chód jego jest taneczny i lekki; niepożądany płynny i wyciągnięty. Przywiązanie, pojętność w nauce i tresurze, czyni z niego psa-towarzysza szczególnie miłego.
Głowa. Wytworna, o prostych konturach, proporcjonalna do tułowia, długości nieco większej niż 2/s wysokości psa w kłębie.. Część mózgowiowa dobrze wymodelowana, długość jej mniejsza niż połowa długości całej głowy (ustawienie osi tworzących kąt osi twarzowej około 16—19°). Łuki nadoczne miernie uwypuklone, pokryte długim włosem. Bruzda czołowa szeroka między oczami, zwężająca się w kierunku silnie zaznaczonej (u miniatur mniej wydatnie) potylicy. Nos wydatny i dobrze rozwinięty, oglądany z boku — pionowo ścięty. Czarny u okazów czarnych i białych, brązowy u kasztanowatych. Nozdrza rozwarte. Profil solidny, elegancki, nie zaostrzony. Grzbiet nosa prosty, długości około 9/10 długości głowy w części mózgowiowej. Ramiona żuchwy prawie równoległe. Wargi miernie rozwinięte; raczej suche, średniej grubości, dolna ściśle przylegająca, górna spoczywa na dolnej, nie zwisająca. Czarne u okazów czarnych i białych oraz szarych, brązowe u kasztanowatych. Zęby mocne. Szczęka i żuchwa normalnie schodzące się. Policzki nie wydatne, wymodelowane na kości. Krawędź czołowa bardzo nieznacznie zaznaczona. Oczy o ognistym wyrazie, osadzone na wysokości krawędzi czołowej i lekko ukośne. Czarne lub brązowe, bardzo ciemne u pudli czarnych i białych, ciemnobur-sztynowe u okazów kasztanowatych. Uszy dość długie, opadające wzdłuż policzków, osadzone na przedłużeniu linii łączącej wierzch nosa z zewnętrznym kącikiem oka, płaskie, rozszerzające się poniżej nasady i zaokrąglone przy końcu.
Szyja. Silna, lekko wygięta przy średnio silnym karku, harmonijna. Głowa noszona wysoko i „wyniośle”, bez podgardla.
Tułów. W dobrych proporcjach; długość nieco większa niż wysokość w kłębie. Mostek nieco wystający i dość wysoko położony, co powoduje wysokie i swobodne noszenie głowy. K 1 a t k ci piersiowa sięga dołem do łokci; szerokość równa około 2/3 jej wysokości (od kręgosłupa do mostka). Żebra owalnie wysklepione, szerokie od grzbietu. Grzbiet harmonijny, krótki. .Lędźwie muskularne i silne. Brzuch i słabizny podciągnięte, lecz nie char cie. Zad zaokrąglony, jednak nie ścięty.
Kończyny przednie. Kłąb miernie rozwinięty, łopatki ukośne, muskularne, tworzące z ramionami kąt 90—100°. Długość ramion odpowiada długości łopatki. Nogi przednie idealnie proste i równoległe, eleganckie, dobrze umięśnione, o mocnym kośćcu. Odległość łokcia od podłoża — 5/9 wysokości w kłębie. Nadgarstek tworzy przedłużenie przedniej linii podramienia. Sródręcze silne, lecz nie masywne i prawie proste z profilu. Łapy raczej małe, zwarte kształtu krótkiego owalu. Palce dobrze wysklepione, żylaste, zwarte błoną pływną, spoczywające w równowadze na twardych i grubych opuszkach. Pazury czarne u czarnej odmiany, czarne lub brązowe u kasztanowatej; u białej pazury dopuszczalne ciemne lub jasne, kolorem zharmonizowane z ogólną pigmentacją.
Kończyny tylne. Oglądane z tyłu — równoległe, mięśnie roz* rlnięte i bardzo wyraziste. Staw kolanowy dość zgięty. Uda dobrze Jnlęśnione i silne. Śródstopie pionowe.   Łapy   jak przednie.
Ogon. Osadzony dość wysoko — na linii lędźwi, przycięty ‘ o i/i lub V2 u pudli kędzierzawych; długi, jeżeli dobrze noszony, nie jest wadliwy. U pudli sznurowatych może być zachowany w naturalnej długości. W ruchu noszony ukośnie.
Maść. Czarna, biała, kasztanowata, srebrzystoszara.
Szata. Skóra elastyczna, nie luźna, zabarwiona; u pudli białych pożądana srebrzysta (zdarzają się egzemplarze o skórze jasnej, plamistej), u czarnych i brązowych oraz szarych pigmentacją dostosowana do maści
Pudel lokowaty: włosy obfite, o delikatnej strukturze, wełniste, kędzierzawe, elastyczne, bardzo gęste i dobrze utrzymane, tworzące równe loki. Pudel sznurowaty — włosy obfite o delikatnej strukturze, wełniste i zbite, tworzące charakterystyczne Kitnury o wyrównanej długości, co najmniej 20 cm (im są dłuższe, tym wyżej cenione). Sznury z obydwu stron głowy można wiązać wstążką powyżej uszu, jak również z obydwu stron tułowia, by uniknąć niepożądanej czupryny.
Fryzura. Dawniej były modne dwa rodzaje pudlej fryzury — lokowata i sznurowa. Ta ostatnia polegała na tym, ze włosa martwego nie wyczesywano, lecz splatano w długie sznury, sięgające do /lemi. Taka fryzura była udręką dla właściciela i psa — dlatego ją aSitrzucono. Okazało się, że praktyczniejsze jest strzyżenie psa, co wymaga jednak pewnej umiejętności. Ułatwia ono jednak utrzymanie psa w szacie wystawowej lub przynajmniej zbliżonej do takiego mlunu. Należy tylko pilnować, by włosy nie spilśniały się. Przy strzyżeniu głowy pozostawia się bokobrody, brodę i czuprynę (nad oczami aż po obrożę). Przednie nogi wystrzyga się do wysokości piersi, pozostawiając jednak na łapie „mankiety”. Grzbiet od ostatniego lobra do nasady ogona oraz brzuch od żeber, a także tylne nogi — ostrzyżone, z wyjątkiem stawów skokowych, na których pozostawia ulej „obrączki”. Ogon przy nasadzie również wystrzyżony, tylko przy końcu pozostawia się okrągły pomponik.
Fryzura „na lwa”. U pudla kędzierzawego i sznurowa-twgo strzyże się cały tył aż do żeber, pysk z góry i z dołu, od dolno] powieki, policzki, łapy przednie i tylne oprócz „mankietów” lub ,,obrączek” i dowolnych fragmentów na tylnej partii ciała. Na konni ogona — okrągły lub owalny pompon. Wąsy wymagane u wszy-•(Iklch odmian. Dopuszczalne jest pozostawienie na przednich nocach „pantalonów”.
„Fryzura 1960″. Pozostawienie runa na czterech kończynach jest dopuszczalne pod warunkiem, że przestrzega się następujących zasad:

  • dół kończyn przednich od pazurów do ostróg;
  • dół kończyn tylnych do odpowiedniej wysokości (wystrzyżenie samych palców maszynką jest dopuszczalne),
  • głowa i ogon według poprzednio opisanych wymagań.

Wyjątkowo dopuszczalne jest przy tej fryzurze pozostawienie pod żuchwą krótkiego runa, nie wyższego niż 1 cm, które powinno być ścięte równolegle z żuchwą. Broda „kozia” jest niedopuszczalna. Skasowanie pompona na ogonie dopuszczalne (jednakże obniża to nieco współczynnik oceny szaty).
2.    Włos skrócony na tułowiu prezentuje na grzbiecie morę
mniej więcej długą co najmniej na 1 cm. Długość runa wzrasta sto
pniowo na bokach i na górze kończyn.
3.    Runo uporządkowane (ufryzowane):
tworzy na głowie umiarkowanej wysokości kask, jak również na karku, skracając się do tyłu do kłębu i przed nim, bez przerwy, aż do części ostrzyżonej łap, tworząc linię lekko ukośną od wysokości piersi;
na górnej części ucha i dalej najwyżej do jednej trzeciej ich długości runo może być przystrzyżone (z włosem) nożyczkami lub maszynką;
na dolnej części ucha należy pozostawić włos o długości wzrastającej stopniowo ku dołowi, kończąc się frędzlami, które powinny być wyrównane;
—    na kończynach „portki” zaznaczające wyraźnie przejście do partii wystrzyżonej łap. Długość włosa wzrasta stopniowo w górę, osiągając na łopatkach i udach do 4—7 cm (włosa rozciągniętego), proporcjonalnie do wzrostu psa, unikając wrażenia „bufiastosci”.’ Tylne portki powinny uwidoczniać ukątowanie typowe dla pudli. Wszelkie fantastyczne odchylenia od tych noTm wzorcowych są niedopuszczalne. Bez względu na fryzurę, psy na wystawach powinny byc oceniane w jednej klasie. Przy równej jakości zawsze pierwszeństwo przyznawać należy psu ostrzyżonemu ,,na lwa”

Wzrost. Pudel duży — ponad 45—58 cm, pudel średni ponad 35—45 cm, pudel miniaturowy poniżej 28 cm.
Wady anatomiczne. Kufa garbonosa. Uszy zbyt krótkie, za wąskie. Lekkie wysunięcie szczęki lub żuchwy (przodozgryz) nie pozwala na przyznanie oceny doskonałej. Zęby żółte wskutek przebytej choroby nie stanowią wady, jeśli są dobrze ustawione. Zęby źle ustawione lub niekompletne stanowią wadę w połączeniu z nie-regularnością.
Wady typu. Oczy nie dość ciemne lub o czerwonym przebłysku. Nos jasny przy ogólnie niedostatecznej pigmentacji. Nos cęt-kowany lub niedopigmentowany. Łysiny. Włos rzadki lub słaby. Maść niezdecydowana. Nieliczne białe włosy na przedpiersiu tolerowane. Wadliwe są okazy z białymi kończynami (nie mogą ubiegać się o nagrodę). Ogon skręcony na grzbiecie.
Wady dyskwalifikujące. Białe plamy. Maść niejednolita. Wilcze pazury lub ślady po nich. Wnętrostwo jednostronne i obustronne. Bezogoniastość. Pudle nie strzyżone zgodnie ze standardem nie mogą być oceniane w konkurencji na wystawach i oficjalnych pokazach, co jednak nie powoduje ich eliminacji z hodowli. Wzrost ponad 60 cm lub poniżej 26 cm.
Ostatnio wyhodowano odmianę apiicot (morelową), która dotychczas nie została oficjalnie uznana, a więc nie może uzyskać tytułu CWC, CAC i CACIB. Zauważyć należy, że zarówno w tej odmianie jak i srebrzystej właściciel przeżyć może niejedną niespodziankę, maści te bowiem mają skłonność do zmian i zależnie od wieku, a nawet pory roku, zmienia się ich tonacja.